Żeliwo grafitowe płatkowe zawiera od 2,6 do 3,6% węgla, który jest obecny jako grafit w formie płatkowej w surowcu bazowym. Płatki przenikają surowiec bazowy w formie rozgałęzionej i ze względu na efekt karbowania powodują stosunkowo małą wytrzymałość, a także kruchość.
Żeliwo grafitowe płatkowe można poddawać różnym rodzajom obróbki cieplnej (jak np. hartowanie, azotowanie, ulepszanie), aby polepszyć jego właściwości. Dla obróbki cieplnej korzystna jest wyższa zawartość perlitu w strukturze bazowej.
Rodzaj żeliwa | Żeliwo grafitowe płatkowe |
Numer surowca | EN-JL-1030 |
Standard US (AISI) | No 20 B |
DIN EN 10027-2 | 5.1300 |
Nazwa skrócona | EN-GJL-200 |
Stara nazwa | GG20 |
Skład | C: 2,95-3,45 |
Gęstość [g/cm³] | 7,15 |
R0,2 N/mm² | - |
0,1% granicy wydłużenia | 130-195 |
Wytrzymałość na rozciąganie | 200…300 |
Twardość w skali Brinella HB30 | 180-220 |
Wydłużenie przy zerwaniu A% | 0,8-0,3 |
Moduł Younga E KN/mm² | 88-113 |
Wytrzymałość na ściskanie Sdb N/mm² | 720 |
Obrabialność | bardzo dobra |
Spawalność | warunkowo, możliwe spawanie elektrodami specjalnymi |
Wytrzymałość na ściskanie | dobra |
Własności awaryjne | dobre |
Przewodność cieplna | dobra |
Właściwości tłumienia | dobre |
Odlewalność | bardzo dobra |
Pozostałe właściwości |
|
Struktura | ferretyczna/perlityczna |
Główne obszary zastosowania | do przedmiotów oobrabianych o skomplikowanych konturach, bardzo uniwersalne zastosowanie |
Te informacje są orientacyjne, za ich poprawność nie możemy ręczyć. Właściwości surowców stalowych zależą w dużym stopniu od ich obróbki cieplnej i/lub mechanicznej.